Ik ben nu oud genoeg om het hogerop te zoeken. Sinds gisteren weet ik hoe ik mijn vooruit kan bewegen op handen en voeten. Ik kruip dan naar het eerste beste meubelstuk in de buurt. Eenmaal daar probeer ik me dan recht te zetten.
Voor papa en mama zijn dit extra zorgen, want ik val nog geregeld op mijn snoetje.
Ook al ben ik geen grote eter, ik heb toch mijn voorkeuren. Ik heb mijn vast merk potjesvoeding, vers gemaakte fruitbrij, mijn melk op gezette tijden en de ganse dag een drinkbeker ter mijner beschikking. Het liefst van al heb ik na de maaltijd nog een koekje. Die koekjes zitten in de kast schuin voor mijn stoel. Om mama of papa duidelijk te maken dat ik nog iets meer wil, wijs ik met gestrekte arm naar de kast in kwestie. Ik moet dan nog even in mijn handjes klappen (kwestie van dank u te zeggen) en ik kan beginnen smullen.